Veel geleerd tijdens de Ronde Tafel bijeenkomst!

Thema: Klein leren

Vraag jij je wel eens af: wat heb ik geleerd vandaag of heb ik een bijdrage gegeven aan wat een ander heeft geleerd vandaag?

Ons halfjaarlijkse ronde tafel bijeenkomst van afgelopen donderdag 17 oktober stond in het teken van leren. Klein leren om precies te zijn. Het soort leren dat je iedere dag doet. Zoals dat je van je eigen dochter leert dat Nederlandse bananen niet krom zijn, maar recht. En dat je tijdens een presentatie gewoon door kunt gaan als het filmpje halverwege blijft hangen. Maar…wat is leren eigenlijk en gaat dat tegenwoordig ook anders dan vroeger?

De appetizer van Maike de Block prikkelde om hier over na te gaan denken. Hoe anders leren we eigenlijk echt? De schoolbanken van vroeger zijn er in sommige gevallen nog steeds, maar toch worden daarnaast ook hele andere vormen van leren toegepast. Aan de ronde tafels gingen we hierover met elkaar het gesprek aan, onder het genot van een heerlijk voorgerecht. Hoe leert jouw organisatie en is dat ook veranderd in de loop der jaren?

In mijn gesprek met de hbo-adviseur vertelde ik dat het volgens mij de uitdaging is om te laten zien dat het leren juist klein is en in het dagelijks werk gebeurt. Ik gebruikte onbewust de woorden ‘klein leren’. Hij reageerde: dat is een mooie term.  Ooo, dacht ik, zeg ik nu iets bijzonders? Vanaf dat moment ben ik de term Klein Leren gaan gebruiken. 

Zo nam Netty Perfors ons mee in haar eigen kijk op leren. Dat je eigenlijk elke dag leert. En dat dat ook iets is om te koesteren. Aan de ronde tafel werd dit herkend. Zoals dat je leert van je eigen fouten, van een vergadering die niet lekker verloopt en van je kinderen, die je soms een spiegel voorhouden. Tijdens het hoofdgerecht kwamen deelnemers tot de conclusie dat leren juist geen strak uitgestippeld pad is dat kunt bewandelen. Juist het vallen en opstaan en met omwegen bij je doel uitkomen, is nodig om te leren. Hoe klein ook.

Van dat kleine leren kan je je bewust worden. Vraag jezelf eens dagelijks af: wat heb ik nu geleerd vandaag en op welk moment was dat, wat heeft iets toegevoegd aan mijn kennis of aan de manier hoe ik tegen iets aankijk of heeft het mijn vaardigheid vergroot.

Vraag jij je na mijn verhaal nu af: Wat heb ik geleerd vandaag?

Voor bewustwording van klein leren, is het soms nodig om de boel onder een vergrootglas te leggen. De kleine lettertjes lezen in je eigen leertraject, oftewel, even stilstaan en benoemen wat je hebt ervaren en geleerd. Dit leverde veel mooie verhalen en inzichten op. Aan elke ronde tafel hebben mensen elkaar deze avond daardoor ook beter leren kennen. Voor ons dan ook wederom een erg geslaagde avond!

Klik hier voor de pitch van Netty Perfors over Klein leren.

 

Vacature: Primenius zoekt directeuren

 

Stichting Primenius is de innovatieve organisatie
voor primair onderwijs in Groningen en Drenthe

 

Daar zijn we trots op!
En we zijn volop in ontwikkeling….

 

Vanuit een nieuwe organisatiestructuur is er vacature ruimte ontstaan voor:

 

Innovatieve en betrokken schooldirecteuren

* Zoek jij een organisatie met een duidelijke visie op leren en ontwikkelen van kinderen en medewerkers?
* Werk jij vanuit vertrouwen en verbondenheid samen met alle betrokkenen rondom jouw school?
* Zijn gelijkwaardigheid en geloofwaardigheid de kernwaarden van jouw onderwijskundig leiderschap?

 

* Ben je nieuwsgierig naar onze ontwikkeling?

 

Wij zijn nieuwsgierig naar jou!

 

https://www.primenius.nl/de-stichting/vacatures/primenius-zoekt-directeuren

 

 

Subsidie medewerkers 45+

Hoe vitaal zijn de medewerkers in jouw organisatie? Worden de talenten optimaal benut? En hoe zit het met de werk-privé balans?

Onze gesprekken met werkgevers en werknemers gaan vaak over dit soort thema’s. In een omgeving die steeds sneller verandert, is het voor werkgevers steeds meer een uitdaging om medewerkers nu en in de toekomst inzetbaar te houden. Om hier een concrete bijdrage aan te kunnen leveren, hebben wij ons verdiept in de mogelijkheid voor de subsidie die Minister Koolmees beschikbaar stelt voor medewerkers van 45 jaar en ouder en voor leidinggevenden. Buro Noorderlingen voldoet aan de criteria om in aanmerking te komen voor deze subsidie.

Wat houdt het in?

Minister Koolmees stelt subsidie beschikbaar, waarmee werkenden van 45 jaar of ouder, die minimaal 12 uur per week werkzaam zijn, deel kunnen nemen aan een korte loopbaanscan. De medewerker gaat dan in gesprek met een loopbaancoach. De gesprekken worden vervolgens afgerond met een persoonlijk ontwikkelplan. Dit ontwikkelplan kan zo breed en smal als past bij de persoon en de organisatie.

Op deze manier helpen wij de medewerker graag met het opmaken van de balans in zijn of haar loopbaan. Een soort persoonlijke APK!

Wil je hier meer informatie over, neem dan contact op met één van onze coaches of mail naar info@noorderlingen.eu.

Hoera Regie! Congres 20 maart 2019

Wie regie neemt, gaat schitteren!

Het thema Regie speelt in onze praktijk een belangrijke rol. De aanleiding is vaak dat zich een situatie aandient die vraagt om gedragsverandering, zoals een reorganisatie, fusie, loopbaanvraag of reïntegratie. Hoe hou je de regie in zulke veranderende omstandigheden? Daarom organiseerden wij 20 maart jl. het congres met de titel Hoera Regie! Voor het programma hebben wij ons laten inspireren door de theorie van de cirkel van verandering. Hierin worden de fasen genoemd die iemand ondergaat bij een gedragsverandering. Er is daarbij sprake van een bovenstroom (de structuur/afspraken) en een onderstroom (de cultuur/gedrag).

Bron: Plan B

Tijdens het congres hebben we met sprekers vanuit verschillende achtergronden en met elkaar als deelnemers de verhalen uitgewisseld rondom het thema Regie, waarbij deze fasen heel herkenbaar naar voren kwamen.

Buiten de lijntjes is veel meer ruimte

Uit de praktijk van Buro Noorderlingen namen Wian Stienstra, Jelly Yska en Alice Klimstra de deelnemers mee in hun verhaal over het moment waarop zij de regie hebben genomen.

Hoewel de verhalen inhoudelijk verschillend waren, werd het proces van verandering herkend. Deelnemers kwamen dezelfde vraagstukken en moeilijkheden ook bij zichzelf tegen, zo bleek al snel uit de vragen die hen werden gesteld. ‘Hoe doe je dat dan, loslaten?’ en ‘Gaat het wel eens mis?’. Regie pakken voelt heerlijk, maar ook spannend en gaat vooral over jezelf; laat de lijntjes los en pak je ruimte!

Ga eens op de kop staan en kijk dan opnieuw

Ina Kerkdijk, directeur Woonzorg bij ZorgAccent, deelde haar verhaal over ‘anders organiseren’. Hoe doe je het eigenlijk thuis als er een lampje kapot gaat? Dan zijn er ook geen handtekeningen nodig voordat je een nieuwe aanschaft, dus waarom dan wel in organisaties?

Ina legt de regie graag bij de zelfsturende teams en gaat uit van vertrouwen. Toch klinkt dat makkelijker dan het is. Je moet als manager dan ook wel eens op je handen zitten. Belangrijk is dat de medewerkers handelen vanuit een professioneel kader en daarbij de ruimte hebben om de regie te pakken in de uitvoering. Soms moet je dan eerst even op de kop staan, zodat je het vanuit een ander perspectief kunt bekijken.

Ieder op zijn plek

Hoe kun je op een andere manier kijken naar regie, vanuit persoon, team en organisatie? Petra van de Kop nam ons mee naar een systemische kijk op regie.

Systemen zijn gericht op zelfbehoud om te overleven. Dit geldt voor de natuur, maar ook voor organisaties en mensen. Soms wil je regie pakken, maar merk je dat het niet lukt. Het heeft vaak te maken met de plek die je inneemt en of er balans is tussen behouden en vernieuwen. Door juist erkenning te geven aan de goede intentie van (lastige) patronen ontstaat ruimte voor vernieuwing; ‘Waar is dit een probleem een goede oplossing voor?’. Het betekent niet dat je alles moet laten zoals het is, maar door de combinatie van en erkenning en oprechte urgentie, kun je koers houden. Deze andere manier van kijken, bracht de deelnemers in gesprek met elkaar over hun eigen situatie.

Verhalen delen

Hoera Regie! verwijst naar het gevoel dat je hebt op het moment dat je de regie pakt. Het moment waarop je zelf een keuze hebt gemaakt en daarin dicht bij jezelf bent gebleven. Tijdens het middagdeel hebben we op verschillende locaties in Veenhuizen met elkaar verhalen gedeeld over de momenten waarop regie werd genomen. Tijdens de gesprekken bleek wel dat voor iedereen er een eigen moment en eigen manier is om regie te pakken.

Tijdens het middagdeel hebben we op verschillende locaties in Veenhuizen met elkaar verhalen gedeeld over de momenten waarop regie werd genomen. Tijdens de gesprekken bleek wel dat voor iedereen er een eigen moment en eigen manier is om regie te pakken.

Ik hou van mij

Het congres leverde een schatkist aan inspiratie op. Daarom werden de deelnemers aan het eind verrast met een prachtig komisch lied van Mees. Het was nog niet altijd even gemakkelijk, maar uiteindelijk pakte de zaal regie en zong mee met het refrein ‘Ik hou van mij!’.

Want wie regie neemt, gaat schitteren!

Klik hier voor het fotoalbum van ons congres!

Congres ‘ Hoera Regie!’ zeer geslaagd

 

Wat hadden we een mooie volle bak gisteren tijdens ons congres ‘Hoera Regie!’ in het Nationaal Gevangenismuseum. Wij kijken terug op een zeer geslaagde dag, de foto’s volgen zeer binnenkort. 

 

Kom ook naar ons congres ‘Hoera Regie!’

Buro Noorderlingen organiseert op woensdag 20 maart het congres ‘Hoera Regie!’ Wij zijn blij dat wij jou als relatie van Buro Noorderlingen mogen uitnodigen voor deze inspirerende dag! 

                                       Thema: Hoera Regie! 

Regie nemen is essentieel bij het maken van keuzes: Hoe maximaliseer je jouw invloed? Laat je los? Of stel je juist strakke grenzen? Hoe zorg je ervoor dat je bij jezelf kunt blijven? En hoe houd je vertrouwen in jezelf en je visie? Met elkaar behandelen we het thema regie, waarbij het delen van verhalen centraal staat. Dit doen wij op de nieuwsgierige, betrokken en pragmatische manier die je van Buro Noorderlingen gewend bent. ‘ Hoera Regie!’ geldt zowel op organisatie als op individueel niveau. Iedereen voor wie dit thema speelt is dan ook van harte welkom!

Onze overtuiging is dat wie eigen regie neemt, gaat schitteren!

Programma

  • 9.00 uur     Ontvangst

  • 9.30 uur     Opening en
                      schitterende verhalen uit de praktijk.

          We delen inzichten over het nemen van regie, samen met:

  • Ina Kerkdijk, directeur Woonzorg bij Zorgaccent
  • Petra van de Kop, systemisch coach

  • Persoonlijke verhalen uit de praktijk van Buro Noorderlingen 

  • 12.30 uur     Lunch

  • 13.30 uur     Interactieve sessies,
                        onder begeleiding van Buro Noorderlingen

  • 16.00 uur     Plenaire afsluiting en borrel

Wanneer: Woensdag 20 maart
Locatie: Gevangenismuseum Veenhuizen
Kosten: € 150,-  per persoon (inclusief blijvend aandenken aan deze dag)

Meld je hier (eventueel samen met een collega) aan. 

 

Ina Kerkdijk
Ina Kerkdijk is directeur Woonzorg bij ZorgAccent. Haar ambitie is meer zorg te bieden voor minder geld, waarbij de kwaliteit gewaarborgd wordt. ZorgAccent is de afgelopen jaren getransformeerd van een klassieke zorgorganisatie die van bovenaf werd bestuurd, naar een moderne instelling waar zelfsturende teams het voor het zeggen hebben. 
www.zorgaccent.nl 

 

Petra van de Kop

Petra van de Kop is werkzaam als adviseur, coach en procesbegeleider bij het Hellinger instituut en heeft een eigen praktijk op het gebied van duurzame vernieuwing, systemisch werken en storytelling. De natuur vormt hierbij een belangrijke inspiratiebron. Net als natuurlijke systemen richten sociale systemen zich op voortbestaan en overleven. Door het (h)erkennen van patronen opent zich vaak een nieuwe wereld aan ontwikkelingsmogelijkheden.
www.hellingerinstituut.nl

Buro Noorderlingen

Buro Noorderlingen gaat haar 10e jaar in! Inmiddels zijn wij gegroeid naar een team van 6 betrokken adviseurs en coaches, met elk een eigen expertise op het gebied van organisatie- en persoonlijke ontwikkeling. Onze gezamenlijke ambitie is het creëren van beweging tot vernieuwing.
www.noorderlingen.eu

Wij kijken er naar uit je te ontmoeten op 20 maart. Meld je hier aan.

Sietsche, Tjalda, Hiltje, Berber, Jos en Jasper

Ronde Tafel sessie een succes!

Wat hebben we weer genoten van mooie, zinvolle gesprekken bij de Ronde Tafel sessie vorige week!

De prikkelende inleiding van Albert Jan gaf direct aanleiding tot een gesprek. Want, zijn de veranderingen in onze tijd exceptioneel, of was het vroeger al net zo buitengewoon? Centraal stond de vraag: Hoe geef je vorm aan je eigen professionele ontwikkeling (in een veranderende wereld)? Door een persoonlijke situatie in een tekening weer te geven, kwam diepgang in de gesprekken. Door het stellen van de juiste vragen werd (ook letterlijk) een spiegel voorgehouden.

Een boeiende avond, met heerlijk eten en goed gezelschap!

 

 

Kuddes

Als mens hoor je eigenlijk altijd ergens bij. Zolang we nog niet in potjes gekweekt worden of uit het niets als een soort schimmel kunnen oppoppen, zijn we vanaf de geboorte gelieerd aan voorgaande stammen. We zijn lid van een kudde, en als we veel kuddes bij elkaar hebben noemen we dat een maatschappij. Die maatschappij is dan weer onze sociale context.
Zo’n maatschappij kan niet bestaan zonder een aantal regels en waarden – als alle kuddes of leden van een kudde zomaar van alles konden doen, dan zou er chaos heersen. Er zijn kuddegroepen waar de regels streng zijn, doorgevoerd door één persoon die zich tot hoofd van de kudde benoemd heeft. Als de waarden die in de kudde gelden ook alleen van deze persoon komen zijn ze vermoedelijk nooit gedeeld. Dit soort waardenvorming vind je voornamelijk in kuddes als die van Noord-Korea. Of je dan nog echt van een kudde kunt spreken is nog maar de vraag. Kuddegedrag ontstaat namelijk vooral als je je verbonden en veilig voelt met de soortgenoten in je omgeving en vertrouwen hebt in de herder.
Dat is in dat land niet per se het geval. Kuddegedrag is het nadoen en volgen vanuit de eigen intrinsieke waarden of beleving. Dat heeft niets met opgelegde regelgeving te maken.

De mens als zodanig heeft over het algemeen niet zoveel met het woord ‘kudde’. Doet wat dierlijk aan en wees nou eerlijk: dat niveau hebben we toch allang achter ons gelaten? Behalve dan in de al eerder genoemde landen die vergelijkbaar zijn met Noord-Korea, waar de leider nog wel wat van de beschaving van dieren kan opsteken.
Mensen hebben het liever over groepen. En nog liever over teams. Want een groep is slechts een aantal soortgenoten bij elkaar, maar een team heeft een heel andere insteek: samen optrekken met een gemeenschappelijke focus voor ogen! Een voetbalteam heeft maar één doel: dat van de tegenstander. Daar moeten ballen in geschopt worden en dan word je vanzelf de winnaar van het spel. Hoeveel handiger was het trouwens als die knaap die daar altijd voor staat gewoon even een stapje opzij doet. Maar dat mag vast niet. Spellen hebben de neiging met hun regels de zaken nodeloos ingewikkeld te maken. Zolang de doelman dus weigert aan de kant te gaan en je toch een onbedwingbare lust voelt die ballen in het net te schoppen moet je als team op elkaar afgestemd zijn. Dan heb je elkaar nodig en zijn er regels die je samen bepaalt en waar je je aan houdt. Je moet als team op elkaar kunnen rekenen om in je opzet te slagen. Geen individuen met een Trump-ego, maar teamspelers die voor de beker gaan. Daar waar het op samenspel aankomt, heb je een team nodig. Als de ME optreedt, zorgen ze er ook voor dat ze elkaar aanvullen. Niemand pakt zonder overleg een traangasgranaat en gaat lekker om zich heen gooien.

Teams tref je de laatste jaren eveneens in vele andere sectoren aan; ook daar waar je je kunt afvragen wat de meerwaarde ervan is. Moet je op een school wel een team hebben? En hoe zijn die teams dan samengesteld? Hebben ze iets met elkaar of zijn ze toevallig tot elkaar veroordeeld omdat ze aan dezelfde groep leerlingen lesgeven? Een team in een school is vaak niets anders dan een groep individuen die proberen er iets in de samenhang van te maken. En dat is ook goed zo, want je bent niet zodanig van elkaar afhankelijk als bij de ME of in een voetbalteam. Integendeel zelfs; als je maatwerk wilt leveren aan de leerlingen moet je hetzelfde doen naar je personeel toe.

Wat zegt dat dan over de herders van de kudde? Als teamleider moet je de groep niet met behulp van een gezellige border collie in één hoek drijven om ‘de neuzen dezelfde kant op te krijgen’. Brrr! Een goede teamleider helpt je juist om neuzen in alle windrichtingen te hebben en samen te kijken welke richting bij je past. Want alleen dan ben je sterk: met oog voor alle verschillen.

Het team kan overigens wel als geheel heel veel leren van het individu en daarin een samenhang zoeken die een meerwaarde biedt: als je van elkaar durft te leren en samen een paar spelregels afspreekt. Dan is de groep toch op een heel mooie wijze een soort team geworden. Een team waarin aandacht voor het individu de norm en waarde is. Waar je soms jezelf, soms een deel van de groep, soms een teamlid of soms een kuddedier mag zijn. En waar je vooral aan de kinderen laat zien dat we nooit alleen staan, maar wel authentiek mogen zijn.

Bij Noorderlingen zijn we een soort herderloze club van authentieke individuen. Daarbij waken we wel met liefde en aandacht als elkaars herder voor het welbevinden van een ieder en dat van de mensen om ons heen en waarmee we werken. Dat hopen we uit te stralen en mee te geven: dat je als mens van waarde bent als individu, en als schakel in de gemeenschap.

Fijne feestdagen!

 

Leonie Wagenaar

De hamvraag

Vermoedelijk hebben we het allemaal weleens nodig: een coach die je helpt om erachter te komen wat je nu precies bezig houdt; welke puzzels door je hoofd zweven en waar dat onbestemde gevoel vandaan komt waar je de vinger maar niet op kunt leggen.

Wanneer je het gevoel hebt niet op je plek te zitten of niet te weten wat je moet doen. Hoe je met jezelf of met je collega om moet gaan. Hoe je in een team zit of hoe je sturing moet geven zonder al te veel te lijken op een bullebak met grootheidswaanzin. Of hoe je als werknemer sturing krijgt zonder het gevoel te hebben dat je eigen inbreng gewaardeerd of erkend wordt.

Het zijn onbestemde gevoelens en gedachten die samen een soort modderpoel vormen, terwijl je het liefst de rust en helderheid van een kristalzuiver meertje of vennetje zou willen hebben.
In zo’n fase is het prettig als er iemand is die het kroos en de modder helpt weg te scheppen, door eerst eens samen te kijken naar de consistentie ervan: waaruit bestaat de troebel-makende smurrie; kortom: wat is de vraag eigenlijk?
Hoe krijg je alle breinspinsels die bij tijd en wijle opkomen, maar waarvan je nog niet precies weet hoe ze nu de eigenlijke kwestie vormen, bij elkaar? Waar draait het om? De hamvraag, zo te zeggen.

Het woord hamvraag is, hoe meer je het leest en uitspreekt, al een kwestie op zich. Alleen de senioren onder ons zullen waarschijnlijk nog weten waar het vandaan komt: het heeft letterlijk te maken met een ham. In de jaren vijftig van de vorige eeuw stond iedere week bij de NCRV een radio-quiz geprogrammeerd met de naam ‘Mastklimmen’. De deelnemers aan die quiz klommen na het goed beantwoorden van vragen steeds hoger in een in de studio geplaatste mast (wel weer jammer dat je dat dan niet kon zien). De laatste, belangrijkste, cruciale vraag leverde je bij een juiste beantwoording een ham op, die je uit de top van de mast mocht pakken. De hamvraag dus. De presentator (Johan Bodegraven) zei tot slot altijd dat je als je de ham niet kon ophalen, in ieder geval je kennis had opgehaald

Als we kijken naar onze dagelijkse hamvragen valt het volgende op: soms lijkt een knelpunt, probleem of vraag bij voorbaat helemaal duidelijk. Geen troebel water of smurrie in je hoofd; je hebt zelf de situatie geanalyseerd en je komt tot een conclusie. De coach hoeft alleen nog maar mee te helpen nadenken over de oplossing. Dat kan kloppen, er kunnen echter ook andere dingen spelen die niet altijd even gemakkelijk voor het voetlicht komen. De vraag waar je mee begint hoeft dan niet altijd de eigenlijke vraag te zijn. Die komt soms pas in de loop van het traject aan de orde. Daarbij spelen niet zelden beeldvorming en taal een rol.

Als je bij twee ruziënde collega’s zeker denkt te weten wie de aanstichter is van het probleem, en daar de coachvraag op wilt zetten, heb je een bepaald beeld van deze personen en de situatie. Blijkt het gaandeweg precies andersom te zijn, dan doet dat iets met je beeldvorming, met je perceptie van de situatie en dus ook met de kern van de vraag: je moet bijstellen, anders komt er geen efficiënte oplossing in zicht.

Ook taalgebruik kan voor vertroebeling zorgen: taal is onderhevig aan beelden, associaties en trends en kan soms allergieën opwekken, waarmee de eigenlijke vraag niet aan de oppervlakte komt. Wie heeft het niet meegemaakt dat na een cursus of training iedereen ineens allemaal woorden ging gebruiken die voorheen bij niemand in het idiomatisch standaardpakket zaten? Het gebruik van specifieke benamingen en uitdrukkingen (meestal vanuit het management, maar ook vanuit coaching en begeleiding) kan in sommige gevallen voor negatieve connotaties zorgen. Zo is in de ene organisatie het woord ‘regiegroep’ heel goed werkbaar, terwijl dat in de andere organisatie een van afgrijzen vervuld woord is dat herinnert aan een organisatieverandering waar niemand blij van werd. De simpelste woorden kunnen zonder dat je er erg in hebt ‘besmet’ zijn. Herman Finkers heeft ooit eens in een conference verteld dat de pasgeboren baby van zijn buurvrouw ontzettend lelijk was, maar dat hij vond dat hij dat niet kon zeggen. Hij bedacht dat het handig was om dan maar over ‘een lief kind’ te spreken. Dit heeft tot gevolg gehad dat iedere moeder nu de wenkbrauwen optrekt als je haar zojuist ontsproten boreling ‘lief’ noemt.

Wanneer je nu als frisse leidinggevende je team wilt inspireren door een regiegroep te vormen die meekijkt, of andere erge dingen bedenkt (zoals opschalen, klankborden, hei-sessie, stip op de horizon en meer van dat soort onzin), en je klopt bij een coach aan omdat je concludeert dat je met uiterst onwillige en dwarse mensen te maken hebt, kan het zomaar zijn dat er in wezen niets mis is met het team. Maar dat ze domweg vlekken in hun nek krijgen van jouw taalgebruik, waaraan onprettige associaties verbonden zijn, en anders niet. Ook dan begin je met een vraagstelling die voorbij gaat aan de kern van de kwestie en zal je moeten bijstellen: de oplossing ligt hier namelijk niet in de begeleiding van het team.

Echter ook al is de startvraag niet altijd de hamvraag, je moet toch gewoon ergens beginnen. En dat is prima. Want gelukkig zijn wij er ook: de coaches van Buro Noorderlingen. We hebben inmiddels genoeg taal verworven om alle fijngevoeligheden te ontdekken en over vaardigheden om tot de kern te komen beschikken we eveneens.
Daar zijn wij voor, om samen te ontdekken of het over de ham, over lieve kindertjes of over nog iets heel anders gaat. En vooral: hoe je tot een oplossing komt!

Leonie Wagenaar