Zomergroet en nieuws

Met trots presenteren wij u onze nieuwsbrief. Een nieuwsbrief die gaat over onze belevenissen van de afgelopen periode, maar vooral over de toekomst. Er gebeuren namelijk mooie dingen bij Buro Noorderlingen: zo hebben wij twee nieuwe collega’s en organiseren wij in het voorjaar van 2019 (ons 10e jaar van bestaan!) een prachtig congres.

Maar eerst is het tijd voor de zomer. Een periode om te genieten, te reflecteren en onze beweging tot vernieuwing een nieuwe impuls te geven!……

 

  • Terugblik Ronde Tafel
  • Introductie nieuwe medewerkers: Jasper Hollenbeek Brouwer en Tjalda Postma
  • Congres
  • Highlights van onze activiteiten

Terugblik Ronde Tafel
Op 11 april jl. hebben we een mooie interactieve Ronde Tafel sessie mogen ervaren. Het thema was ‘Van vast naar vloeibaar’. Tijdens een 3 gangenmenu werden 3 verschillende vragen behandeld rondom de persoonlijke beleving van kanteling in organisaties. Elke gang werd afgerond met de mentimeter, waarin de info per ronde samengevat werd. Er werden openhartig ervaringen uitgewisseld, waarbij net als bij de eerste ronde tafel, de deelnemers sterk de meerwaarde hebben ervaren om vanuit diverse organisaties en disciplines over hetzelfde thema te sparren. We willen de deelnemers graag bedanken voor hun inbreng en aanwezigheid!



Vanuit de deelnemers is een initiatief ontstaan om mee te denken over een thema voor een volgende Ronde Tafel sessie. Deze organiseren wij in het najaar van 2018. Informatie over de exacte datum, locatie en het thema volgt nog.

Introductie nieuwe medewerkers: Jasper Hollenbeek Brouwer en Tjalda Postma

Jasper Hollenbeek Brouwer

Mijn naam is Jasper Hollenbeek Brouwer. Per 1 september 2018 start ik als coach/consultant voor Buro Noorderlingen. Ik kijk enorm uit naar deze nieuwe fase in mijn loopbaan. Dit heeft te maken met mijn persoonlijke drive om mensen en organisaties te helpen bij het oplossen

van hun (leiderschaps)vraagstukken en hen te helpen om ‘toekomstbestendig’ te zijn. Maar minstens zo enthousiast ben ik over mijn aanstaande collega’s; bevlogen professionals die gedreven zijn om waarde toe te voegen en die plezier en hard werken met elkaar in evenwicht weten te brengen. Samen met hen hoop ik ook u te kunnen bijstaan bij uw ‘beweging tot vernieuwing’! Voor meer informatie over mijzelf en waar ik u bij zou kunnen helpen klik hier.

 

Tjalda Postma

Vanaf 1 april ben ik bij Buro Noorderlingen gestart in de rol van coach/consultant. Een prachtig team van mensen met diverse achtergronden en talenten. Eerlijk gezegd lijkt het al alsof ik er veel langer werk, zo vertrouwd voelt het. Vertrouwen en verschillend mogen zijn, dat is wat mij heeft bewogen om de stap te maken vanuit mijn zzp-schap naar een dienstverband bij Buro Noorderlingen. Ik werk heel graag samen met anderen. En ik geloof er in dat je gelukkig bent als je vanuit je eigen talenten en passie de dingen doet en daarbij het vertrouwen krijgt van je omgeving. Bovendien, als je jezelf blijft, weten klanten ook wat ze aan je hebben. Een positieve beleving van klanten en medewerkers, dat is wat mij drijft. Daar hoort ook nieuwsgierigheid bij. Ik ga dan ook graag in gesprek om kennis te maken en mooie verhalen te delen!  Voor meer informatie klik hier.

Congres
Het vierde congres van Buro Noorderlingen, dat in het voorjaar van 2019 plaatsvindt en valt in ons tiende (!) geboortejaar, staat in het teken van ‘systemisch’ denken.

Medewerkers en organisaties met wie wij in dagelijkse praktijk werken zijn altijd op zoek naar interventies om beter, efficiënter en prettiger te kunnen werken. Maar in de praktijk is dit niet altijd zo gemakkelijk omdat er continu ontwikkelingen zijn die invloed hebben op de organisatie. Zo zijn er collega’s die niet prettig samenwerken, winst die onder druk staat, veranderende verwachtingen van professionals t.a.v. hun leidinggevenden, klanten die andere vragen hebben dan voorheen en nieuw beleid van de overheid. Deze zaken vinden tegelijkertijd plaats en maken het soms ingewikkeld om de gewenste koers te houden, ook al wil je het nog zo graag. In onze ervaring is het essentieel dat je juist op deze momenten werkt aan inzicht en begrip, zodat je samen het geheel blijft (over)zien.

Tijdens ons congres willen wij het geheel overzien door te kijken vanuit de invalshoek van het ‘systemisch’ denken. Een werkwijze met verfrissende inzichten en interventiemogelijkheden.  Niet vanuit alles wat anders moet en kan, maar juist vanuit begrip voor de krachtige kanten van patronen en systemen.

Vragen die tijdens het congres aan de orde zullen komen zijn:

  • Wat is de impact van de snel veranderende wereld op je organisatie?
  • Welke patronen zijn waarneembaar in de onderstroom van je organisatie?
  • Sturing en loslaten bekeken vanuit het systeem: Waar sta je voor?
  • Wat brengt de nabije toekomst je organisatie en wat is er dan nodig?
  • Welke rol en positie neem je in? En wat hoort daarbij?

Deze vragen zijn niet specifiek voor leidinggevenden of HR-professionals, maar zijn relevant voor alle medewerkers van de organisatie. Daarom is iedereen welkom op ons congres, zodat wij vanuit zoveel mogelijk perspectieven het geheel blijven zien.

De uitnodiging zal in het najaar van 2018 worden verzonden. Hou je mailbox dus in de gaten. Wij hopen je te ontmoeten!

Onze activiteiten
Ook de afgelopen periode is er voldoende beweging naar vernieuwing geweest. In verschillende vormen en trajecten hebben we weer mooie ontwikkelingen mogen mee begeleiden, zoals:

 

  • Eigen leerroute bij Noventa
    Begin november zijn we van start gegaan met een traject voor verdere professionalisering van de directeuren van Noventa als team en als individu. Elke directeur heeft een ‘eigen’ leerroute gevolgd die uiteindelijk heeft geleid tot het afronden van een deel van de thema’s voor de Herregistratie Schoolleiders PO.

 

  • Klantbeleving bij De Fryske Marren
    We hebben bij gemeente De Fryske Marren een reis gemaakt door de ogen van de klant. Hoe beleeft de klant de samenwerking met de gemeente als hij een evenement wil organiseren? Het ophalen van deze verhalen zorgde voor mooie inzichten bij de medewerkers en concrete acties om de dienstverlening verder mee te optimaliseren. Persoonlijk contact maken loont, zo bleek uit de gesprekken!

  • Procesbegeleiding in diverse fusietrajecten
    Buro Noorderlingen begeleidt de fasering van diverse fusietrajecten binnen het onderwijs. Deze trajecten gaan over het opbouwen van een nieuwe situatie. Dit brengt ook onzekerheid met zich mee. Andere vormen van onderwijs ontstaan, samenwerking gaat anders. Communicatie is ook in deze trajecten het sleutelwoord. Buro Noorderlingen begrijpt welke elementen en belangen meespelen. Wij brengen die op een zorgvuldige manier in kaart. We leggen verbinding tussen teams en zorgen voor stroomlijning in afspraken tussen alle betrokken partijen. We leveren een fusie effect rapportage, verzorgen nieuwsbrieven, begeleiden teamdagen, informatiebijeenkomsten en vergaderingen.

  • Management-kweekvijver traject bij CBS Meilân
    Onder de noemer: hoe kunnen we nieuwe talenten voor de organisatie boeien en binden, hebben we een trainingstraject voor 14 deelnemers van Meilân gegeven.
    Op basis van dit traject hebben de deelnemers beter zicht gekregen welke talenten gaan leiden tot de volgende carrière stap. Op 4 juni hebben we dit succesvol afgesloten.
  • Teamontwikkeling bij meerdere klanten
    Bij diverse organisaties heeft Buro Noorderlingen een teamtraject begeleid om de communicatie onderling te verbeteren. Medewerkers hebben zichzelf kwetsbaar getoond en open gesteld voor de beleving van de collega’s. Het opstellen en afspreken van nieuwe spelregels helpt om het gesprek te voeren en onderwerpen te benoemen die echt belangrijk zijn voor een goede samenwerking.

 

Bureau Noorderlingen wenst u een spetterende zomer!

Sietsche, Tjalda, Hiltje, Berber, Jos, Jasper

 

Kuddes

Als mens hoor je eigenlijk altijd ergens bij. Zolang we nog niet in potjes gekweekt worden of uit het niets als een soort schimmel kunnen oppoppen, zijn we vanaf de geboorte gelieerd aan voorgaande stammen. We zijn lid van een kudde, en als we veel kuddes bij elkaar hebben noemen we dat een maatschappij. Die maatschappij is dan weer onze sociale context.
Zo’n maatschappij kan niet bestaan zonder een aantal regels en waarden – als alle kuddes of leden van een kudde zomaar van alles konden doen, dan zou er chaos heersen. Er zijn kuddegroepen waar de regels streng zijn, doorgevoerd door één persoon die zich tot hoofd van de kudde benoemd heeft. Als de waarden die in de kudde gelden ook alleen van deze persoon komen zijn ze vermoedelijk nooit gedeeld. Dit soort waardenvorming vind je voornamelijk in kuddes als die van Noord-Korea. Of je dan nog echt van een kudde kunt spreken is nog maar de vraag. Kuddegedrag ontstaat namelijk vooral als je je verbonden en veilig voelt met de soortgenoten in je omgeving en vertrouwen hebt in de herder.
Dat is in dat land niet per se het geval. Kuddegedrag is het nadoen en volgen vanuit de eigen intrinsieke waarden of beleving. Dat heeft niets met opgelegde regelgeving te maken.

De mens als zodanig heeft over het algemeen niet zoveel met het woord ‘kudde’. Doet wat dierlijk aan en wees nou eerlijk: dat niveau hebben we toch allang achter ons gelaten? Behalve dan in de al eerder genoemde landen die vergelijkbaar zijn met Noord-Korea, waar de leider nog wel wat van de beschaving van dieren kan opsteken.
Mensen hebben het liever over groepen. En nog liever over teams. Want een groep is slechts een aantal soortgenoten bij elkaar, maar een team heeft een heel andere insteek: samen optrekken met een gemeenschappelijke focus voor ogen! Een voetbalteam heeft maar één doel: dat van de tegenstander. Daar moeten ballen in geschopt worden en dan word je vanzelf de winnaar van het spel. Hoeveel handiger was het trouwens als die knaap die daar altijd voor staat gewoon even een stapje opzij doet. Maar dat mag vast niet. Spellen hebben de neiging met hun regels de zaken nodeloos ingewikkeld te maken. Zolang de doelman dus weigert aan de kant te gaan en je toch een onbedwingbare lust voelt die ballen in het net te schoppen moet je als team op elkaar afgestemd zijn. Dan heb je elkaar nodig en zijn er regels die je samen bepaalt en waar je je aan houdt. Je moet als team op elkaar kunnen rekenen om in je opzet te slagen. Geen individuen met een Trump-ego, maar teamspelers die voor de beker gaan. Daar waar het op samenspel aankomt, heb je een team nodig. Als de ME optreedt, zorgen ze er ook voor dat ze elkaar aanvullen. Niemand pakt zonder overleg een traangasgranaat en gaat lekker om zich heen gooien.

Teams tref je de laatste jaren eveneens in vele andere sectoren aan; ook daar waar je je kunt afvragen wat de meerwaarde ervan is. Moet je op een school wel een team hebben? En hoe zijn die teams dan samengesteld? Hebben ze iets met elkaar of zijn ze toevallig tot elkaar veroordeeld omdat ze aan dezelfde groep leerlingen lesgeven? Een team in een school is vaak niets anders dan een groep individuen die proberen er iets in de samenhang van te maken. En dat is ook goed zo, want je bent niet zodanig van elkaar afhankelijk als bij de ME of in een voetbalteam. Integendeel zelfs; als je maatwerk wilt leveren aan de leerlingen moet je hetzelfde doen naar je personeel toe.

Wat zegt dat dan over de herders van de kudde? Als teamleider moet je de groep niet met behulp van een gezellige border collie in één hoek drijven om ‘de neuzen dezelfde kant op te krijgen’. Brrr! Een goede teamleider helpt je juist om neuzen in alle windrichtingen te hebben en samen te kijken welke richting bij je past. Want alleen dan ben je sterk: met oog voor alle verschillen.

Het team kan overigens wel als geheel heel veel leren van het individu en daarin een samenhang zoeken die een meerwaarde biedt: als je van elkaar durft te leren en samen een paar spelregels afspreekt. Dan is de groep toch op een heel mooie wijze een soort team geworden. Een team waarin aandacht voor het individu de norm en waarde is. Waar je soms jezelf, soms een deel van de groep, soms een teamlid of soms een kuddedier mag zijn. En waar je vooral aan de kinderen laat zien dat we nooit alleen staan, maar wel authentiek mogen zijn.

Bij Noorderlingen zijn we een soort herderloze club van authentieke individuen. Daarbij waken we wel met liefde en aandacht als elkaars herder voor het welbevinden van een ieder en dat van de mensen om ons heen en waarmee we werken. Dat hopen we uit te stralen en mee te geven: dat je als mens van waarde bent als individu, en als schakel in de gemeenschap.

Fijne feestdagen!

 

Leonie Wagenaar

Directeuren Noventa aan het werk!

Hoewel dit klinkt alsof ze anders niets doen (wat beslist niet waar is) is het toch een moment van aandacht waard: begin november zijn we van start gegaan met een traject voor verdere professionalisering van de directeuren van Noventa als team en als individu. Om hieraan op de best mogelijke wijze vorm te geven hebben we gezamenlijk de thema’s bepaald die we onder de loep willen nemen. En om het in een groter kader te passen hebben we gekozen voor twee onderwerpen die ook aansluiten bij de items vanuit de Herregistratie Schoolleiders PO:

Leiding geven aan verandering en Toekomstgericht onderwijs.

De vorm die we kiezen is een informeel leerproces: geen vooraf vastgestelde cursussen, maar een gezamenlijke expeditie waarin recht gedaan wordt aan de individuele leerbehoefte, aan de teambehoefte en aan de noodzakelijke diepgang.

Noventa is de eerste school waarmee wij vanuit Buro Noorderlingen dit professionaliseringstraject op deze wijze aangaan: een ‘eigen’ leerroute die uiteindelijk leidt tot het afronden van een deel van de thema’s voor de Herregistratie Schoolleiders PO.

Dat diepgang en leren gepaard gaan met ontspanning en humor zal voor niemand een verrassing zijn:

De lekkere broodjes van de bakker hebben wellicht ook enige invloed.

 

Gedurende dit schooljaar worden nog drie verdere trainingsdagen gehouden (telkens voorbereid met twee wisselende directeuren), en tenslotte sluiten we af met een tweedaagse in mei.

We zijn al na één dag trots op de dynamische, leergierige en enthousiaste groep mensen die met hart en ziel inhoud willen geven aan hun leiderschap, zodat ze samen met hun leerkrachten en ondersteuners het beste onderwijs voor hun kinderen kunnen neerzetten.

 

Aan hen zal het niet liggen en we verheugen ons al op de volgende studiedag.

 

 

Buro Noorderlingen

Jos Buis

Leonie Wagenaar

De hamvraag

Vermoedelijk hebben we het allemaal weleens nodig: een coach die je helpt om erachter te komen wat je nu precies bezig houdt; welke puzzels door je hoofd zweven en waar dat onbestemde gevoel vandaan komt waar je de vinger maar niet op kunt leggen.

Wanneer je het gevoel hebt niet op je plek te zitten of niet te weten wat je moet doen. Hoe je met jezelf of met je collega om moet gaan. Hoe je in een team zit of hoe je sturing moet geven zonder al te veel te lijken op een bullebak met grootheidswaanzin. Of hoe je als werknemer sturing krijgt zonder het gevoel te hebben dat je eigen inbreng gewaardeerd of erkend wordt.

Het zijn onbestemde gevoelens en gedachten die samen een soort modderpoel vormen, terwijl je het liefst de rust en helderheid van een kristalzuiver meertje of vennetje zou willen hebben.
In zo’n fase is het prettig als er iemand is die het kroos en de modder helpt weg te scheppen, door eerst eens samen te kijken naar de consistentie ervan: waaruit bestaat de troebel-makende smurrie; kortom: wat is de vraag eigenlijk?
Hoe krijg je alle breinspinsels die bij tijd en wijle opkomen, maar waarvan je nog niet precies weet hoe ze nu de eigenlijke kwestie vormen, bij elkaar? Waar draait het om? De hamvraag, zo te zeggen.

Het woord hamvraag is, hoe meer je het leest en uitspreekt, al een kwestie op zich. Alleen de senioren onder ons zullen waarschijnlijk nog weten waar het vandaan komt: het heeft letterlijk te maken met een ham. In de jaren vijftig van de vorige eeuw stond iedere week bij de NCRV een radio-quiz geprogrammeerd met de naam ‘Mastklimmen’. De deelnemers aan die quiz klommen na het goed beantwoorden van vragen steeds hoger in een in de studio geplaatste mast (wel weer jammer dat je dat dan niet kon zien). De laatste, belangrijkste, cruciale vraag leverde je bij een juiste beantwoording een ham op, die je uit de top van de mast mocht pakken. De hamvraag dus. De presentator (Johan Bodegraven) zei tot slot altijd dat je als je de ham niet kon ophalen, in ieder geval je kennis had opgehaald

Als we kijken naar onze dagelijkse hamvragen valt het volgende op: soms lijkt een knelpunt, probleem of vraag bij voorbaat helemaal duidelijk. Geen troebel water of smurrie in je hoofd; je hebt zelf de situatie geanalyseerd en je komt tot een conclusie. De coach hoeft alleen nog maar mee te helpen nadenken over de oplossing. Dat kan kloppen, er kunnen echter ook andere dingen spelen die niet altijd even gemakkelijk voor het voetlicht komen. De vraag waar je mee begint hoeft dan niet altijd de eigenlijke vraag te zijn. Die komt soms pas in de loop van het traject aan de orde. Daarbij spelen niet zelden beeldvorming en taal een rol.

Als je bij twee ruziënde collega’s zeker denkt te weten wie de aanstichter is van het probleem, en daar de coachvraag op wilt zetten, heb je een bepaald beeld van deze personen en de situatie. Blijkt het gaandeweg precies andersom te zijn, dan doet dat iets met je beeldvorming, met je perceptie van de situatie en dus ook met de kern van de vraag: je moet bijstellen, anders komt er geen efficiënte oplossing in zicht.

Ook taalgebruik kan voor vertroebeling zorgen: taal is onderhevig aan beelden, associaties en trends en kan soms allergieën opwekken, waarmee de eigenlijke vraag niet aan de oppervlakte komt. Wie heeft het niet meegemaakt dat na een cursus of training iedereen ineens allemaal woorden ging gebruiken die voorheen bij niemand in het idiomatisch standaardpakket zaten? Het gebruik van specifieke benamingen en uitdrukkingen (meestal vanuit het management, maar ook vanuit coaching en begeleiding) kan in sommige gevallen voor negatieve connotaties zorgen. Zo is in de ene organisatie het woord ‘regiegroep’ heel goed werkbaar, terwijl dat in de andere organisatie een van afgrijzen vervuld woord is dat herinnert aan een organisatieverandering waar niemand blij van werd. De simpelste woorden kunnen zonder dat je er erg in hebt ‘besmet’ zijn. Herman Finkers heeft ooit eens in een conference verteld dat de pasgeboren baby van zijn buurvrouw ontzettend lelijk was, maar dat hij vond dat hij dat niet kon zeggen. Hij bedacht dat het handig was om dan maar over ‘een lief kind’ te spreken. Dit heeft tot gevolg gehad dat iedere moeder nu de wenkbrauwen optrekt als je haar zojuist ontsproten boreling ‘lief’ noemt.

Wanneer je nu als frisse leidinggevende je team wilt inspireren door een regiegroep te vormen die meekijkt, of andere erge dingen bedenkt (zoals opschalen, klankborden, hei-sessie, stip op de horizon en meer van dat soort onzin), en je klopt bij een coach aan omdat je concludeert dat je met uiterst onwillige en dwarse mensen te maken hebt, kan het zomaar zijn dat er in wezen niets mis is met het team. Maar dat ze domweg vlekken in hun nek krijgen van jouw taalgebruik, waaraan onprettige associaties verbonden zijn, en anders niet. Ook dan begin je met een vraagstelling die voorbij gaat aan de kern van de kwestie en zal je moeten bijstellen: de oplossing ligt hier namelijk niet in de begeleiding van het team.

Echter ook al is de startvraag niet altijd de hamvraag, je moet toch gewoon ergens beginnen. En dat is prima. Want gelukkig zijn wij er ook: de coaches van Buro Noorderlingen. We hebben inmiddels genoeg taal verworven om alle fijngevoeligheden te ontdekken en over vaardigheden om tot de kern te komen beschikken we eveneens.
Daar zijn wij voor, om samen te ontdekken of het over de ham, over lieve kindertjes of over nog iets heel anders gaat. En vooral: hoe je tot een oplossing komt!

Leonie Wagenaar

 

Vakantie

Tegenwoordig word ik ’s nachts om vier uur wakker. Niet omdat ik rusteloos ben of heel erg aan vakantie toe, maar omdat mijn huis overgenomen is door zwaluwen: 51 nestjes hebben we inmiddels rondom het huis hangen, en als je bedenkt dat er gemiddeld vier van die vliegers op één honk zitten is het wel helder hoe ons huis in de omgeving bekend staat.

Los van de troep die ze maken is het bijzonder gezellig.

Minder gezellig echter is hun dag- en nachtritme: als 51 x 4 beestjes vanaf vier uur in de ochtend blij gemoed kwetterend aan hun dag beginnen vraag ik mij altijd af waarom ik als typisch nachtmens geboren ben, en een enkele keer pas in de kleine uurtjes mijn computer sluit omdat het op dat tijdstip zo lekker werkt. Hetgeen overigens slecht voorbeeldgedrag is voor datgene waar we bij Buro Noorderlingen voor staan: ervoor zorgen dat je goed time management voor ogen hebt, dat je balans in je leven houdt en dat je door rust te nemen zowel goed voor jezelf als voor je organisatie zorgt.

Hoeveel simpeler zou het leven zijn als je opstaat bij het krieken van de dag en gaat slapen als het donker wordt. Gewoon duidelijk en helder! Geen gedoe! Maar helaas, vooralsnog lijk ik reddeloos verloren en tekenen zich de eerste kenmerken van lodderige ogen af. Dat ik geen zonneschijntje ben in de vroege morgen is wellicht helder, maar boos worden op lieve vogeltjes kan ik ook weer niet.

 

Het kwetteren en zingen van vogels op zich wordt juist vaak geassocieerd met rust, natuur, bijkomen en vakantie. Met ontspannen en tot jezelf komen.

Dat is ook precies waar we nu, in deze periode van juli en augustus, zo ongeveer allemaal wel aan toe zijn: even de benen strekken, je hart lucht en ruimte geven, je geest wassen en je ziel laten pootje baden. Kortom: even niets. Want we moeten al zoveel.

Omdat we nu eenmaal mensen zijn willen we het niets wel graag labelen; anders blijft het niets en niets is niet zinvol. Dus noemen we het vakantie. Vakantie is namelijk iets, dat ook niets kan zijn, maar waarvan we het ‘iets’ ook kunnen omschrijven.

Daarom vragen we aan elkaar wat we gaan doen in de vakantie. Gek genoeg hoor je maar zelden als antwoord: “Niets! Nada! Noppes!”. Want dat vinden we raar; een vakantie moet op z’n minst zinvol ingevuld zijn, omdat je toch moet genieten en ook moet bijkomen.

En dat zijn dan alweer minimaal twee ‘moetjes’ in een periode waarin je zou ‘nietsen’.

Heel ingewikkeld allemaal. Dan kunnen we nog een voorbeeld nemen aan de zwaluwen, die helemaal niet aan het vakantie houden zijn maar hard werken om hun jongen in de zomerweken op te voeden tot zelfstandige piloten, die straks de tocht richting zuiden kunnen aanvaarden, en toch lijken te genieten. Vermoedelijk van het zinvol invullen van de dag en het rusten in de nacht.

Wat ik u allemaal mede namens alle collega’s van Buro Noorderlingen toe zou willen wensen is vooral helemaal niets. Hooguit het laten fladderen van je geest en het hangmat-schommelen van je ziel. Opdat vanuit het niets weer mooie ‘ietsen’ kunnen ontstaan voor het komend najaar!

Leonie Wagenaar

Nieuwsbrief juni 2017

Zo vlak voor de zomer blikken we graag terug op het afgelopen half jaar. Een periode waarin er mooie ontwikkelingen hebben plaatsgevonden. In januari zijn we gestart met een team van 5 collega’s. Ons vertrouwde aanbod blijft, aangevuld met frisse inbreng en ervaring. Leonie Wagenaar en Hiltje Hof stellen zich in deze nieuwsbrief nog even afzonderlijk aan u voor.

In de uitbreiding van ons team herkennen we het proces van organisatieontwikkeling, zoals we die vaak tegenkomen in onze trajecten. Voor ons (en voor onze opdrachtgevers) is het soms een beetje zoeken naar nieuw evenwicht, maar ook een mooie uitdaging die verfrissing brengt. Wij merken dat (h)erkenning en bewustwording van beide aspecten zorgt voor een gezonde dynamiek in organisatieontwikkeling. En die ervaring delen we graag!

Herkenning was er ook tijdens onze ronde tafel bijeenkomst op 30 maart jl. Met een groep van ruim 30 deelnemers uit diverse werkvelden hebben we ervaringen uitgewisseld over kanteling in organisaties. In onze blog van 10 april vindt u een impressie van de opbrengst van deze bijeenkomst (en de volgende blog staat inmiddels ook op onze website).

Uit onze evaluatie bleek dat deelnemers de bijeenkomst als zeer waardevol hebben ervaren. Er is behoefte aan een vervolg en wij geven hier graag gehoor aan. In het najaar van 2017 organiseren we onze volgende rondetafelbijeenkomst. Het concept blijft gelijk; mooie locatie, goed eten, inspirerend gezelschap en interactieve uitwisseling rondom het thema kanteling in organisaties. Bij deze vragen we uw bijdrage:

Wie heeft zin om met ons mee te denken over de inhoud van de rondetafelbijeenkomst in de herfst van 2017?

Wij organiseren graag een bijeenkomst met een kleine denktank.
Aanmeldingen hiervoor zijn hier van harte welkom.

Naast de rondetafelbijeenkomst hebben we dit half jaar natuurlijk meer mooie dingen gedaan. Hieronder een greep uit onze activiteiten:

  • In Dongeradeel en Kollumerland begeleiden we diverse samenwerkings- en fusietrajecten tussen scholen in primair en voortgezet onderwijs.
  • In Groningen begeleiden we een bestuurlijk samenwerkingstraject tussen (thuis)zorgorganisaties.
  • Bij Revalidatie Friesland, Accare en RSG Sneek begeleiden we teams op het gebied van kanteling, resultaatverantwoordelijk samenwerken en zelfsturing.
  • Binnen voortgezet onderwijs en basisonderwijs zijn we bezig met trajecten rondom duurzame inzetbaarheid.
  • Voor besturen in het primair onderwijs hebben we screenings uitgevoerd in het kader van de functiemix. Tevens hebben er diverse ontwikkelassessments plaats gevonden (onze Leiders met Lef aanpak).
  • We verzorgen interim werkzaamheden op het vlak van HRM in zorg en onderwijs, schoolleiderschap in het primair en voortgezet onderwijs en BMW in de zorg.
  • Daarnaast zijn er diverse outplacementtrajecten waarin we mensen coachen op weg naar een nieuwe functie of een andere passende invulling na hun loonbaan. 80% van onze klanten vindt overigens binnen een jaar een andere functie.
  • En uiteraard houden we ons volop bezig met loopbaanbegeleiding in de breedste zin van het woord. Thema’s zijn o.a. : behoud en herstel van belastbaarheid, optimaliseren van functioneren, samenwerking, leiderschap en levensfasevragen. Steeds weer mooie maatwerktrajecten die leiden tot nieuwe inzichten en vaardigheden voor cliënten en organisaties.

Uiteraard zijn er ook persoonlijke ontwikkelingen. Binnen ons team volgens we regelmatig opleidingen en trainingen. Sietsche specialiseert zich op dit moment in systemisch coachen en adviseren. Hiltje volgt een opleiding tot ZKM coach. Jos gaat genieten van een korte sabbatical. Hij gaat de uitdaging aan om 6 weken op de fiets richting Rome te trekken. Leonie werkt samen met haar partner aan het opzetten van een centrum voor zingeving. En Berber gaat in juli met zwangerschapsverlof om zich voor te bereiden op de komst van hun eerste kindje. Dat laatste is wel een heel mooie ontwikkeling!

Tot slot, zoals beloofd aan het begin van deze nieuwsbrief, een stukje tekst over Leonie Wagenaar en Hiltje Hof; beschikbaar als o.a. schoolleider ad interim en HR-adviseur ad interim.

Met de uitbreiding Hiltje en Leonie en hebben we naast hun vaardigheden als coach en organisatieadviseur, twee kundige interimmers binnengehaald.


Vanuit de visie van Buro Noorderlingen zetten zij in hun interim-werk in op verbinding en oplossingsgericht handelen. Geen knopen die te snel worden doorgehakt, geen oplossingen voor de korte termijn en ook geen top down – acties. Waar we bij Noorderlingen voor staan, dat ziet u ook terug in de aanpak van de interim leiders en interim (HR-) adviseurs: onze mensen gaan allereerst het gesprek aan, waarbij alle lagen van belang zijn. Vanuit de visie dat je alleen samen tot een goede oplossing van problemen en knelpunten komt, blijven we in contact en leggen we verbinding. Dat wil niet zeggen, dat er geen wisselingen of verschuivingen plaats kunnen vinden: een team wordt immers gevormd door mensen die gezamenlijk een doel voor ogen hebben. Iemand die zich daar niet aan kan of wil conformeren heeft een andere uitdaging nodig.
Meer weten? Kijk op de website voor het profiel van de beide Noorderlingen.
Uiteraard hebben we ook in ons netwerk kandidaten beschikbaar, mocht u een (school-)leider ad interim of HR-adviseur ad interim zoeken.


Langs deze weg willen we u alvast een prachtige ontwikkelgerichte zomer wensen. 

Examentijd

Het is weer zover: examentijd! Onze cliënten in het VO zitten midden in een spannende periode: hun eindexamenkandidaten vertoeven weer dagenlang in de tot toets-ruimte omgetoverde gymzalen en gaan de – hopelijk – laatste fase van hun middelbareschooltijd aan.
Een bevriende conrector vertelde dat twee toch tamelijk woeste mannen van vwo 6 op hun eerste examen-dag strak in het pak verschenen. “Moet toch wel even, meneer!”, zeiden ze grijnzend, “Je doet niet elke dag examen.” De eerste opkomst naar hun persoonlijke martelkamer moest naar hun idee ‘smashing’ zijn. Dan kon er niets meer mis gaan! Of hij nog wel even een pen voor hen had, die waren ze vergeten.
Maar bij examens loopt niet iedereen er ‘dressed to kill’ bij. De meesten hullen zich in ‘gewone’ kleding, en sommigen willen nog weleens de tips van hun examenstresscoaches (jazeker, die heb je tegenwoordig!) opvolgen: gemakkelijk zittende joggingbroeken en kleding in ‘laagjes’, zodat je zowel op een hete zomerdag als op een frisse regendag bent voorbereid.
Sommige leerlingen zweren bij kauwgom, want door kauwen ga je beter nadenken. Anderen bouwen hun tafel zo vol dat er nauwelijks meer ruimte is om nog te kunnen schrijven. Halve supermarkten worden uitgestald om ervoor te zorgen dat je geen hongerdip krijgt: bakken met boterhammen, pakken drinkyoghurt, flessen cola of water, bananen, marsen, snickers, zakken drop, druivensuiker….. Ze zijn zo druk bezig een rangorde aan te brengen in hun winkel dat de vraag legitiem is of ze nog denken tijd te hebben om tussen het eten door het examen te maken. Maar ze zijn vol vertrouwen: het blijkt niet te gaan om het opeten van alles, maar de gedachte dat er allerlei artikelen zijn waar in hoge nood naar gegrepen kan worden is geruststellend.
En als dan ook nog de blijmoedig lachende examenstresscoach langs de tafels huppelt met een veel te vrolijk klinkend ‘Succes hè, jongens, jullie kunnen het!’, weten we dat de tijden voorgoed veranderd zijn.
Maar als alle kandidaten hun plek gevonden hebben, de conrectoren hun praatje hebben gehouden en de regels en do’s en do not’s nog een keer helder uiteen zijn gezet zit iedereen er klaar voor. Dan is het moment aangebroken dat de pakken geopend moeten worden. Sinds de vorige fraudezaak bij de examens zijn de pakketten met opgaven nu dusdanig verzegeld dat je er welhaast een gereedschapskist voor nodig hebt om ze uit hun omhulsels te halen. Het systeem van examen doen is echter nog steeds hetzelfde – eerst de schoolonderzoeken onder verantwoordelijkheid van de docent, dan de centraal schriftelijke examens die landelijk voor iedereen gelijk zijn. De hulpmiddelen zijn hooguit aan de tijd aangepast: grafische rekenmachines, woordenboeken waar dat eerst niet mocht, laptops voor dyslecten, etcetera. De spiekmethoden vergen een andere instelling van de surveillanten: mobieltjes en iPhones inleveren, smartwatches eveneens, en het is ook handig de meegebrachte woordenboeken te checken. Over een paar jaar zijn er vast nog weer meer nieuwe methoden.
Dat in de afgelopen jaren de inspectie meer dan vroeger de focus op resultaten en rendement legt, heeft het examen een andere lading gegeven en daarmee ook invloed gehad op de lessen. Examentraining wordt bijna als vak op zich gedoceerd, vaak met behulp van externen. Het aantal bureaus dat examentraining, ‘met gegarandeerde slaagkans’ zelfs bij sommige, aanbiedt is enorm gestegen. Er zijn zelfs docenten die hun vak los zien van het geven van examentraining: dat zijn kunstjes die je moet leren om de Cito-aanpak te kunnen volgen.
Maar als het startsein gegeven wordt voor de aanvang van het examen is het elk jaar toch weer hetzelfde: gespannen kandidaten openen hun boekjes en gaan aan de slag. Ze werken voor een volgende stap, het afsluiten van een belangrijke periode in hun leven en de overgang naar een volgende fase.
Examens: een momentopname. Veel belangrijker is de groei die de aankomende schoolverlaters als mens hebben doorgemaakt. Dat wat de school, welke dan ook, als levenslessen heeft meegegeven, zodat ze allemaal voldoende handvatten hebben om de mens te worden die ze willen zijn.
Ook voor docenten en schoolleiding een belangrijk moment: je bent benieuwd naar de resultaten, je leeft mee en je hoopt dat je iedere individuele leerling voldoende bagage meegegeven hebt.
Vanuit Buro Noorderlingen willen wij alle mensen die wij in deze context kennen een hart onder de riem steken: niet niks, deze examens en we hopen dat er voor een ieder een goed resultaat uit voortkomt. Wat dit ook moge zijn.

Leonie Wagenaar

Kantelen in de praktijk

Kantelen in de praktijk

‘O, kántelen! Ik dacht dat jullie iets met kantélen wilden doen! Ik vroeg me al af wat zo’n bedrijf nu met kasteelmuren had!’

Deze onverwachte uitspraak van een mogelijk nieuwe deelnemer in de bijzondere, dynamische, inspirerende en ook exquise groep van ronde-tafel-denkers, die wij als Buro Noorderlingen op 30 maart van dit jaar mochten begroeten bij een heerlijk diner in de Jufferen Lunsingh te Westervelde, had zeker iets dat tot nadenken dwong: hoe gemakkelijk is het eigenlijk, dat kantelen?

(meer…)

Case: Duurzame inzetbaarheid in het onderwijs

Duurzame inzetbaarheid draait om de match tussen de medewerker en de organisatie. Een goede match zorgt voor tevreden medewerkers die met plezier hun pensioen halen. Maar hoe meet je die match?

 

Case: PCBO


PCBO Tytsjerksteradiel investeert in duurzame ontwikkelingBasisschool PCBO Tytsjerksteradiel dacht er al een tijdje over na: investeren in duurzame inzetbaarheid. De bestuurder wilde de leerkrachten de ruimte geven om zelf regie te voeren op hun persoonlijke duurzame inzetbaarheid. Daarbij was de tijd rijp om het beleid rond dit thema te actualiseren. De nieuwe cao en goed werkgeverschap nodigen uit tot actie.

Samen met de bestuurder heeft Buro Noorderlingen een plan op maat gemaakt, waarmee we ESF subsidie voor Duurzame Inzetbaarheid hebben binnen gehaald. De helft van de kosten van dit traject is daarmee gesubsidieerd.

 

 

Stap 1: inventarisatie van de wensen van de mensen

Buro Noorderlingen begon dit traject samen met de bestuurder met een inventarisatie van de thema’s die speelden rondom duurzame inzetbaarheid. Hiervoor werd een vragenlijst gemaakt waar leerkrachten hun persoonlijke voorkeur konden aangeven.

Thema’s waren o.a.:  Ik wil blijven werken in het onderwijs, met de juiste balans en werkplezier. Ik wil wel iets anders in mijn loopbaan, maar hoe doe ik dat? Ik wil graag ervaringen en tips delen met collega’s in dezelfde levensfase’.

 

Stap 2: Persoonlijke loopbaangesprekken

Medewerkers die hiervoor belangstelling hadden kregen een coachingsgesprek aangeboden. Medewerkers gaven tips voor het nieuwe beleid en vertelden over hun persoonlijke ervaringen. Omdat de vertrouwelijkheid gegarandeerd was, ontstonden er prachtige openhartige gesprekken.

Medewerkers ontdekten dingen waar ze eerder niet bij stil stonden. Vaak leidde dit tot een concrete actie voor hun loopbaan of betere balans tussen werk en privé. Vaak gaf het een verfrissende bevestiging op persoonlijke kwaliteiten en het plezier in het werk en de organisatie. Alle medewerkers vonden de gesprekken een waardevol moment voor zichzelf.

Voor de organisatie leverde dit uniek en breed inzicht op in wat de medewerkers bezighield. Als betrokken buitenstaander hebben we met open vizier meer informatie kunnen ophalen dan wanneer dit intern werd onderzocht.

 

Stap 3: nieuw beleid 

De laatste stap was om de gesprekken uit te werken naar een concreet (advies-)rapport. Samen met de bestuurder en een denktank werken wij nu aan een nieuw beleid, gericht op duurzame inzetbaarheid. Zo werken wij aan een gedragen beleid wat aansluit bij de wensen van alle betrokken. Dit versterkt krachtige, gezonde en betrokken medewerkers, die kansen zien en benutten.

be-happy